Wiele osób stara się być ideałem. Tylko co to tak naprawdę znaczy? Mieć perfekcyjną figurę, oceny, charakter czy zainteresowania? Jest to dość szeroko pojęte sformułowanie, które nie do końca rozumiemy. Błędnie dążymy do perfekcji, zatracając się w sprzecznych emocjach i robiąc rzeczy niezgodne ze sobą. Przypadkiem kiedy te słowo jest przekleństwem, to przy porównaniach. “O jaka twoja córka jest IDEALNA. Dobrze się uczy, jest ambitna i ma plany na przyszłość”. Ukazując swojemu dziecku, że ono nie jest idealne, porównując do jednego ze znajomych wyrządzamy krzywdę. Młody człowiek zaczyna analizować co robi źle, dlaczego jest niewystarczający, czemu nie jest IDEALNY.  To prowadzi często do depresji, spowodowanej presja i brakiem samoakceptacji. Z kolei ta choroba coraz częściej popycha młodych ludzi do okaleczania i nawet samobójstwa. Pytanie, po co więc dążymy do IDEAŁU?  Skoro na naszą osobowość składają się zalety, jak i wady,- to przecież one definiują, nas jako ludzi. Jako jednostki samodzielnie myślące i odczuwają emocje.Nie potrzebujemy się dostosowywać do wymagań innych ludzi, bo to najczęściej prowadzi do zguby, tylko być sobą. Swoim ideałem, czyli najlepsza wersją samego siebie. 

“Bądź takim jakim jesteś, lecz trochę lepszym” Antoni Regulski “Obiad u Platona”